ചോരവീണ മണ്ണിൽ നിന്ന് തന്നെ വന്ന കവിതയാണ് 

പഞ്ചചാമരം എന്ന വൃത്തം 

ലോകമേ യാത്ര എന്ന കവിതപോലെ 

എളുപ്പമുള്ള വുത്തമാണ് 

മലയാള ഭാഷയ്ക്ക് എളുപ്പം വഴങ്ങും 

 

 ഉത്സവശേഷം   

അടുത്തു ചേർന്നു നിന്നു നീ പറഞ്ഞ കാര്യമൊക്കെയും
മടിച്ചിടാതെ പങ്കു വെച്ച് കൂട്ടരൊത്തു ഞാൻ സഖീ
എത്ര ഭാഗ്യമെന്നവർ പുകഴ്ത്തിയെന്റെ ജീവിതം
ഇത്രയെന്റെ ജീവിതം തളിർത്തിടുന്നിതാദ്യമായ്

മഞ്ഞു വീണരാത്രി നീളെ കൂരിരുട്ടു ചൂടി നാം
ഒന്നു ചേർന്നു കുന്നിലുള്ള പാറമേലിരുന്നതും
ഉത്സവം കൊഴുക്കുമേതു കാവിലങ്ങു ദൂരെയായ്
മത്സരിച്ചിടുന്നിതഗ്നി ഗോപുരങ്ങൾ വാനിലും

കണ്ടു ഞാനതേ തിളക്കമന്നു നിന്റെ മിഴിയിലും
ചെണ്ടുമല്ലി പോലെ ദീപ്തമായി നിന്റെ വദനവും
ഉജ്ജ്വല പ്രഭയ്ക്കു ശേഷമിരുളു വന്ന മാത്രയിൽ
സ്ഫോടനത്തിനൊലികൾ കേട്ടു തെല്ലുനീ നടുങ്ങിയോ

കാതുപൊത്തിയമ്പരന്നു കണ്ണു പൂട്ടിയന്നു നീ
എന്റെ മാറിലൊരു തണുത്ത തളിരുപോലെ ചാഞ്ഞതും
കൈകളാൽപുണർന്നു പിഞ്ചുകുഞ്ഞുപോലെ നിന്നെ ഞാൻ
നെഞ്ചിൽ നിന്നു മാറിടാതെ നിദ്രയായി നീ സഖീ

ഉത്സവം കഴിഞ്ഞ നേരമൊത്തു കുന്നിറങ്ങി നാം
കൈകൾ കോർത്തു നിന്നു രാവിലന്നു കാട്ടുചോലയിൽ
കാൽനനച്ചു കൈനനച്ചു ദേഹവും നനച്ചുനാം
മത്സ്യമിഥുനമെന്ന പോലെയരുവിയിൽ കിടന്നതും

ആദ്യ കിരണമേറ്റു മണ്ണു മഞ്ഞിലീറനായതും 
ആരുമേയറിഞ്ഞിടാതെ രാത്രിയിൽ നടന്നതും
ശയനമുറിയിലീറനോക്കെ മാറ്റി നിന്ന വേളയിൽ
രാസകേളി പിന്നെയും തുടർന്നതും മറന്നുവോ

മെതികഴിഞ്ഞു വയലൊരുക്കി വിതകഴിഞ്ഞ നാളിൽ നീ
കണവനോടൊത്തൊന്യ  നാട്ടിലിന്നു നല്കുടുംബിനി
അമ്പലത്തിലിന്നു വീണ്ടുമുൽസവം വരുമ്പോഴും
കണ്ടിടുന്നു മഞ്ഞുകാല രാത്രിയിൽ കിനാവു ഞാൻ