വാഗ്വിധി

 

(ശ്രീകുമാർ എഴുത്താണി)

(ശ്രീജ  (ശ്രീ) ടീച്ചറുമായി ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു തർക്കാണ് പ്രചോദനം)

വാക്കുകൾ ഞങ്ങളെങ്കിലും കീഴാള
വാക്കുകൾ  മാത്രമെന്നവരോതുന്നു
നാക്കിലെത്തുപ്പലെന്നും പുരണ്ടതിൻ
നാറ്റമെങ്ങിനെ പോരായ്മയായിടും

അർത്ഥമെങ്ങൾക്കുമുണ്ടെന്നിരിക്കിലും
അർത്ഥമില്ലത്തൊരാളുകൾ ചൊല്കയാൽ
വ്യർത്ഥമായിടുന്നസ്‌തിത്വ, മൊട്ടുമേ
സാർത്ഥമാകില്ല വേരറ്റ ജീവിതം

പണ്ടുകേട്ട പഴംപാട്ടിലൊക്കെയും
ഉണ്ടുഞങ്ങളെന്നെല്ലാരുമോർക്കണം
ഇണ്ടൽ സൌഖ്യവും ദൈന്യവും ദീനവും
മിണ്ടുവാൻ ഞങ്ങളിപ്പൊഴും പോരുമേ

ലാക്ക്, പേറ്, പോക്കഞ്ഞിയും ചാക്കാല
പ്രാക്ക്, ദെണ്ണവും തേവരും ചാത്തനും
മണ്ട, ചായ്പ്പുമീത്തിണ്ണയും മോന്തയും
കുണ്ടി, കൂരയും, ചുള്ളി, ചെവിത്തയും

കാതിലില്ലിവ നാവിലുമില്ലിവ
വിദ്യനേടിയോർക്കുള്ളിലുമില്ലിവ
ജാതിയിൽ തരം താണവരെങ്ങൾക്കു
പത്രമെല്ലാമയിത്തം പറഞ്ഞിടും

അന്യഭാഷയാം ആംഗലം സംസ്കൃതം
ഇന്ന് നിങ്ങൾക്ക് പഥ്യമായ് ത്തീർന്നതും
അന്നമൂട്ടുമ്പൊഴമ്മ പകർന്നതാം
നന്മയുള്ളൊരീ വാക്കു മറന്നതും

ഇന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ന്യായമായ് തോന്നിടാം
മന്നിടത്തിൻ പുരോഗതിയായിടാം
നാളെ മാതാപിതാക്കളെ പോലുമേ
നാളുതോറുമേ മാറ്റിയെടുത്തിടാം

അന്വേഷണത്തിന്റെ അവസാനം

 

കഴിയുന്നത്ര ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞിട്ടും
വാതിലുകളൊന്നും തുറക്കാത്ത
ഒരു ലോകത്ത്
എന്റേതല്ലാത്ത കുറ്റത്തിനു
അന്യരെ കൊല്ലുന്നവൻ ഞാൻ

എനിക്കറിയാവുന്നതും
നിനക്കറിയാവുന്നതും
ചേർത്ത് വെച്ചപ്പോൾ
നാമൊന്നുമറിയാത്തവരായി

ഉള്ളതുമില്ലാത്തതുമൊക്കെ പറഞ്ഞ്
കണ്ടില്ലെന്നും കേട്ടില്ലെന്നുമൊക്കെ 
വരുത്തിതീർത്ത്
ഞാൻ കൈ കഴുകി
സ്നേഹിതർ തൂക്കിലേറി
ഞാനതേക്കുറിച്ച്
ഒരു കവിതയുമെഴുതി

കുരിശിൽ കയറാൻ പോയ കർത്താവിന്
എന്റെ പാപം വഴിച്ചിലവിനായി
കൊടുത്തവാൻ ഞാൻ

കന്യകയ്ക്ക് കച്ചകൊടുക്കാൻ
മുത്തശ്ശിയെ കൂട്ടിക്കൊടുത്തവൻ
  

 
 ദൈവത്തിന്റെ മണവാട്ടി
 പ്രാർഥനാ നിരതമായ് സ്വയമുരുകിയമരുമൊരു 
മെഴുതിരിത്തുണ്ടാണ് ഞാൻ 
പൊള്ളുന്ന പനിയേറ്റ് നെറ്റിമേലലിയുന്ന് 
ചെറുമഞ്ഞുതുണ്ടാണ് ഞാൻ 
വഴിതെറ്റിയൊഴുകിയീ ചുഴിയിൽമറഞ്ഞോരു 
തീർഥമാണിന്നുമീ കന്യ 

ഇതുതന്നെ സ്വർഗ്ഗവും ഇതുതന്നെ നരകവും 
ഇതുതന്നെയെന്റെയൾത്താര 
കൊന്തയിലെ മുത്തുകളെല്ലാം കൊറിച്ചു ഞാൻ 
എന്നിട്ടുമെന്തേ വിശക്കാൻ 
പിന്നിലീ രാത്രിയും മുന്നിലീ സാഗരത്തിര
കളെന്തെന്നേ ക്ഷണിക്കാൻ 

കരയിലായ് കാണുന്നുകാൽപ്പാടിതെണ്ണമി 
ല്ലിവയിലേതാണെന്റെ സ്വന്തം 
അതിരുവിട്ടണയുമീ സാഗരം തീരത്തി
നുടലിലെപ്പാടു മായ്ക്കുന്നു
ഘന താപമേറുമെൻ ശുഷ്കപാദത്തിന്റെ 
അടയാളമേയുള്ളു ബാക്കി 

ധവളം മനോഹരം വസ്ത്രമെൻ മിത്രമേ 
അതിനെ പുണർന്നു ഞാനെന്നും 
ശുഭ്രമാം ചായം പുരണ്ടോരീ കല്ലറയ്
ക്കുള്ളിൽ പുഴുക്കളും ഞാനും 
പുഴുവല്ലതൊന്നുമേന്നുള്ളിലെജീവനും 
സിരയും ഞരമ്പുമാണെല്ലാം 
 
 
 
 

Nun’s Tale

http://www.koottam.com/forum/topics/784240:Topic:42712447?xg_source=activity
A candle praying alone in the dark
Water mislead down a tiny whirlpool
A chunk of ice in saltless tears
Melts in my forehead, flows down my cheeks

This is my world, my heaven, my hell
Uninvited night lingers behind me
An unknown ocean swims before me
Hungry and cold, I munch on my rosary

Too many footsteps on the wet beach
Don’t know which one is mine
Sifted by the waves moping the floor,
The heavier ones do survive

Thirst tugs at my tongue
Wringing out its dry wetness
I am not floating about here
Only my feet have gone numb

Tied to the bottom of this discarded cross
I spend my life in this whitewashed sepulcher
While nerves, veins, tendons and tiny tissues
Wriggle inside me, effecting a caving in